superwizja

Swoją pracę superwizuję i oferuję superwizję osobom prowadzącym praktykę kliniczną, również w odniesieniu do orientacji Szkoły EPFCL, której jestem członkinią od 2016 roku.

Superwizja jest konieczna na początku praktyki i pozostaje kluczowa również wtedy, gdy w toku analizy, analityk sam autoryzuje się do jej prowadzenia. Autoryzacja nie zwalnia bowiem z konieczności stałego pytania o własną praktykę, zdawania z niej sprawy i konfrontowania jej z innymi.

Nie chodzi w niej o uzyskiwanie gotowych wskazówek dotyczących prowadzenia przypadku, lecz o możliwość przyjrzenia się temu, co analityk robi, z jakiego miejsca słucha i interweniuje, jakie miejsce zajmuje w przeniesieniu i czego może nie słyszeć. Superwizja pozwala w ten sposób konfrontować sposób, w jaki każdy pojmuje swoją praktykę, z tym, co rzeczywiście wydarza się w pracy.