superwizja

Swoją pracę superwizuję i oferuję superwizję osobom prowadzącym praktykę kliniczną, w odniesieniu do orientacji Szkoły EPFCL, której jestem członkinią od 2016 roku.

Superwizja jest konieczna na początku praktyki klinicznej, ale pozostaje kluczowa również wtedy, gdy w toku ukończenia własnej analizy, ktoś sam autoryzuje się do jej prowadzenia. Autoryzacja w działaniu klinicznym nie zwalnia z konieczności stałego pytania o własną praktykę, zdawania z niej sprawy i konfrontowania jej konceptualizacji z innymi.

W superwizji nie chodzi o uzyskiwanie gotowych wskazówek co do prowadzenia leczenia, lecz o możliwość przyjrzenia się temu, co robi analityk lub analityczka, z jakiego miejsca słucha i interweniuje, jakie miejsce zajmuje w przeniesieniu i czego może nie słyszeć. Superwizja pozwala w ten sposób zderzać to, jak każdy pojmuje swoją praktykę, z tym, co rzeczywiście wydarza się w pracy.